September 16, 2011

http://www.youtube.com/editor REMIX FTW

Ik geef regelmatig losse video workshops in het voortgezet onderwijs. Dan kom ik ‘s ochtends 15 minuten voor de lessen beginnen op een voor mij onbekende school aan, krijg ik automatenkoffie en loop ik met een docent door de gangen op weg naar een lokaal. Meestal is het computerlokaal gereserveerd voor dergelijke workshops.
“ja, we dachten dat dat wel handig zou zijn, we weten niet welke programma’s je kunt gebruiken, maar we hebben hier 20 computers.”
Meestal zijn het desktops van zo’n jaar of 5 oud. Met wat geluk wat card-readers erin.
“O, Ik maak geen gebruik van computers”
Dat zeg ik dan.
Altijd.
Omdat dat niet kan.
Video bewerking vraagt veel werkgeheugen, toegang op een snelle harde schijf (geen netwerk waar nog 20 andere computers hun data vandaan halen) en redelijk specialistische software. Daarnaast is er ook zelden een firewire aansluiting of andere manier om videomateriaal van de camera naar de computer te krijgen. Om over de verschillende onwerkbare video-formaten die uit het (door de school voor veel geld aangeschafte) consumenten-plastic komen nog maar te zwijgen.
Goed.
Geen computers.
Ik laat de leerlingen altijd in de camera monteren. Draai je film zoals je hem afgespeeld wilt hebben. Begin met shot 1 en eindig met shot 30. Als het misgaat tussendoor.
..

Het mag niet misgaan tussendoor. Want je kan het niet overdoen. Desondanks komen er meestal leuke filmpjes uit op deze manier. En strikt denken in decoupage is noodzakelijk, anders wordt het niks. Hiervan leren de deelnemers van m’n workshop vaak heel snel hoe film in elkaar steekt.
Maar.
Tsja.
Het is natuurlijk niet hoe film of video tot stand komt. Opnames, scenes, ideeën en vele takes om die uiteindelijk te editten tot een lopend geheel waarin timing, opbouw en verhaallijn moeten kloppen. En ik leef in 2011. Ik edit zelfs wel eens op m’n iphone. Alles gaat digitaal. Waarom kunnen we dan op scholen niet werken met de computers in dat computerlokaal om een fatsoenlijke filmles in elkaar te zetten?
Het frustreert me.
Frustreerde.
Want you tube heeft al een jaar of wat een online editor. Google’s Cloud Computing to the rescue.

De editor is vreselijk simpel en alleen bedoeld om te editten met materiaal wat op you tube staat. Nu kun je naturlijk proberen om je geschoten materiaal op you tube te zetten, maar leuker is nog om gebruik te maken van bestaand materiaal. Want ondanks die flinke beperking is het een perfecte tool voor andersoortige videoworkshops. De java-based editor heeft een zoekfunctie op materiaal wat onder een cc license op you tube staat. Dat betekent dat je met wat zoektermen ongeveer alles kunt vinden wat je zoekt. Remixen dus. Waarom zelf draaien als het al bestaat. Er zijn wat overgangen die gebruikt kunnen worden, cheesy and all that, en dat maakt het alleen maar leuker uiteindelijk. Audio komt via audioswap, een ruilbibliotheek met nagenoeg alle genres qua muziek.

Onderstaand een filmpje over de vermeende homoseksualiteit van boksers, gemaakt met de you tube editor.

Mocht je het gebruiken in je lessen, keep me posted!

August 12, 2011

DE TOEKOMST VAN DE KUNSTVAKKEN – de parallel tussen kunst en kunsteducatie

Kazimir Malevitsj, Zwart vierkant, 1913Kazimir Malevitsj, Zwart vierkant, 1913

Met het onder druk komen te staan van de kunst en cultuur in Nederland én Europa is ook de vraag opgeworpen met welke argumenten en onderbouwing we kunsteducatie legitimeren. In het regeerakkoord van Rutte I staat onder andere dat kunsteducatie een belangrijke rol blijft spelen, voornamelijk vanwege economische belangen en de link naar amateurkunst. Maar is er een mogelijkheid om te kijken naar de meer intrinsieke en minder aantoonbare waardes van kunst en cultuur? Namelijk die van reflectie en inzicht? En welke rol speelt kunsteducatie als onderdeel van het onderwijssysteem?

De kunst en cultuur zelf staan onder druk door neo-liberalistische opvattingen. Kunst zou economisch rendabel moeten zijn en aan het rendement van kunst zou de waarde te zien zijn. Een paradoxaal denkbeeld. Volgens Malevich, een van de grondleggers van de geometrische abstracte kunst, is kunst autonoom. Ik ben met hem eens dat kunst in elk geval autonoom moet kunnen bestaan. Kunst onderwerpen aan de heilige marktprincipes (die zelf op instorten staan) ontkent de waardes die de kunst –en daarmee ook de kunsteducatie- maken tot wat ze kan zijn in mijn beleving: een poging om via communicatie met publiek een denkbeeld te construeren over dat wat ons omringt en vooral ook denk-automatismen doorbreken. Dat kan esthetisch, geëngageerd of anders gemotiveerd zijn. En wat is er binnen het onderwijs van de toekomst en voor de toekomst meer waardevol dan leerlingen af te leveren die reflectief sterk zijn en actief kunnen reageren op hun omgeving?

Download het hele artikel als PDF

May 30, 2011

Scholen radeloos over mobieltjes, docenten radeloos over ‘de experts’.

In de uitzending van 30 mei op radio 1 mei kwam Liesbeth Hop aan het woord. Woordvoerster van de nationale academie media en maatschappij. Scholen blijken radeloos te zijn over de mobieltjes in de klas. Dit naar aanleiding van een onderzoek wat de Nationale Academie voor Media en Maatschappij onder 120 basis- en middelbare scholen uitvoerde.

Hierin schetst Liesbeth Hop verschillende problemen en angstbeelden die er kleven aan het gebruik van smartphones in de klas. Als docent aan een havo/vwo constateer ik echter geen enkel probleem bij de smartphone maar juist bij de innovatie van het onderwijs. Duidelijk is dat er een verandering gaande is in het onderwijs en de maatschappij als geheel. Technologie heeft alle eeuwen een enorme invloed gehad op de cultuur en dat is nu niet anders. De smartphone als hoogwaardige technologie in ieders broekzak. Het kan zo mooi zijn; connectiviteit; alle kennis onder direct handbereik en een ondersteuning bij talloze doelen (there’s an app for that!). Op individueel niveau wordt er dan ook buitengewoon veel gebruik gemaakt van deze broekzaktechnologie, maar de aansluiting bij het bestaande onderwijssysteem lijkt in de praktijk van vandaag te ontbreken.

Genoemde redenen zijn de afleiding door facebook en twitter, concentratieproblemen en de verschrikkelijke angst van de docent om op You Tube te belanden terwijl hij of zij iemand de klas uitstuurt. Het gebruik van mobieltjes in de klas wordt misbruik genoemd door de nationale academie voor media en maatschappij. Het verstoort de lessen en de kwaliteit van het onderwijs. En de kwaliteit van het onderwijs is een hot issue de laatste tijd. Dat hebben ze bij de academie voor media en maatschappij ook goed begrepen.

Laten we het omdraaien: de verslechterde kwaliteit van het onderwijs wordt onder andere aangetoond door het onvermogen en wantrouwen jegens deze nieuwe technologie in de klas. Flexibiliteit, vertrouwen op kennis en kunde als docent, educatie breder zien dan de gestelde competenties is ver te zoeken. Het onderwijs als geheel lijkt in een kramp te zitten waarbij het terugvalt in een strategie van overleven in plaats van een ruimte te vormen voor ontwikkeling en onderzoek. Rapporten zoals die van Liesbeth Hop en haar organisatie ‘De Nationale Academie voor Media en Maatschappij’ lijken vooralsnog weinig hoop te bieden op verandering. Met uitspraken als ‘Smartphones blijken zelfs te worden ingezet als wapens tegen leeftijdsgenoten en onderwijzend personeel.’ zullen scholen nog minder snel geneigd zijn om de potentie van deze broekzaktechnologie in te zetten.

In mijn lessen wordt twitter gebruikt. Via een aparte twitteraccount communiceer ik op een laagdrempelige manier met m’n leerlingen. Er is één afspraak: “alles wat op twitter gezegd of gebeurd blijft in de context van twitter”. Het geeft hen de vrijheid om te spijbelen én te twitteren mochten ze dat willen en mij de vrijheid om mijn lessen aan te vullen met hyperlinks en andere lesinhoudelijke informatie, vragen te stellen of opdrachten te verduidelijken. Daarnaast maak ik nog gebruik van andere vormen van technologie zoals Tumblr en hebben de leerlingen ook gezamenlijk een eigen blog waarop diverse dingen gedeeld kunnen worden.

In het onderwijs mag vasthouden aan structuur niet ten koste gaan van leerlingen bereiken en activeren. De angst voor technologie in het onderwijs die door het verschenen rapport lijkt te worden gevoed is zeer onterecht. Opportunistische ‘mediacoaches’ creëren een nieuwe markt. Elke docent met een iPhone of een profiel op twitter of hyves is expert genoeg om met simpele toepassingen het technologische kapitaal in zijn klas te activeren. En in elk docententeam zitten deze mensen. Ik pleit ervoor dat scholen zelf de individuele technologie gaan omarmen en implementeren. Het kapitaal wat alle smartphones in een klas samen vormen is in tijden van bezuiniging een uitgelezen kans. Alle geschetste problemen ten spijt, een smartphone blijft een onovertroffen apparaat met onuitputtelijke mogelijkheden en daarom bij uitstek geschikt voor educatie.

May 12, 2011

Transmedia

Op 14 april 2011 is het zevende nummer van ’609 – cultuur en media’ verschenen, waarin onder meer aandacht voor de toekomst van de publieke omroepen. Hierin een interessant artikel van Syb Groenenveld waarin hij de nieuwe ontwikkelingen schets betreffende transmedia. Hoe media de scheidingslijn van fictie en realiteit overschrijdt met ARG’s (alternative reality games, gedramatiseerde verhaallijnen in een game-structuur die zich in de realiteit afspelen) en andere vormen van (serious) gaming. Transmediale producties in het kort.

Hoe komen televisie, sociale netwerken, publicaties email en alle denkbare vormen van communicatie en media samen? En wat betekent dat? De grenzen van technologie en ons dagelijkse leven vervloeiden al eerder, realiteit en fictie ook, de volgende stap is dat alle vormen van media samen het verhaal vormen.

Lees het artikel hier

April 28, 2011

Good old Mediawijsheid

We hebben het met z’n alle vaak over termen als ‘mediawijsheid’ of ‘medialitericy’. Maar wat betekent dat nu eigenlijk. In 2005 was daar natuurlijk een mooie volzin over geschreven in het advies van de Raad voor Cultuur

“Mediawijsheid duidt op het geheel van kennis, vaardigheden en mentaliteit waarmee burgers zich bewust, kritisch en actief kunnen bewegen in een complexe, veranderlijke en fundamenteel gemedialiseerde wereld.”
(Raad voor Cultuur, juli 2005).

Ik vraag me al langer af in hoeverre dit geldt voor de meeste burgers, het rapport is inmiddels aangevuld met meerdere interviews met deskundigen uit het veld en een essay van Karin Spaink. Er zijn vele initiatieven die met ‘mediawijsheid’ aan de slag gingen, wellicht ook omdat het als toverwoord werkte in de subsidieaanvragen. Toch de vraag, wat heeft het opgeleverd, dit toverwoord.
Afgelopen week werd ik in elk geval door mijn eigen leerlingen aangenaam verrast bij de Pecha Kucha’s die ze hielden over media. Aan het einde van een lessenreeks betreffende de conventies van media hebben mijn leerlingen een korte presentatie gehouden over een onderwerp wat niet binnen de bestaande ‘oude’ media ligt. Alle zogenaamde nieuwe media dus. En de presentaties die daarover werden gegeven waren erg inspirerend voor de klas en vooral ook voor mijzelf.
Naar aanleiding van de presentaties ontstonden discussies over hoe de nieuwe media de maatschappij vormgeven, onze beeldcultuur beïnvloeden en in hoeverre het gaat over “geld verdienen” of via technologie en content mensen te verbinden, te informeren en ze een stem te geven.

Ik doceer film en media aan het Hofplein Rotterdam, een havo/vwo school met veel extra aandacht voor artistieke vakken, video en media in mijn geval. Dat betekent dat ik ook een (gesloten) twiteraccount heb; @meneerjohan waarmee ik (informele) interactie heb en overdracht kan bieden buiten reguliere lestijden (ook leerlingen zijn soms nog om 03:00 wakker en slapen met hun iPhone), daarnaast onderhouden de leerlingen een verzamelblog met alles wat boeiend en interessant is, voornamelijk uit de internetcultuur, verder bloggen al mijn leerlingen via wordpress of tumblr. Nieuwe media zit dus wel in hun systeem. De onderstaande presentaties zijn gegeven door de 4e jaars en naast alle genoemde technologieën en online services die ik in mijn lessen gebruik vind het lastig in te schatten in hoeverre ze al die (meestal) scherpe blik en kritiek op de nieuwe media niet geleerd hebben in de lessen. Mijn docenten-ego hoopt natuurlijk van wel, de mondiale burger in mij hoopt dat de meeste havisten en vwo’ers op dit niveau over media denken.

Mocht je interesse hebben de gegeven lessen zelf invulling te geven binnen je school, of ben je geïnteresseerd in de lesinhoud die in het gehele curriculum wordt gegeven, neem dan even contact op via meneer @ johnleegain.nl

Bekijk de presentaties hieronder. (let wel niet alle presentaties beginnen of verlopen vlekkeloos, het is ze vergeven doordat het dwingende pecha kucha format een eerste keer was voor de leerlingen.)

April 13, 2011

Information By Daniel Donahoo

she closes the lid
and unplugs the device
no bigger than her thumb
from the computer.

My lifes work, she says. But, it isnt her lifes work.

You see, we store information like an Escher painting.
It shouldnt all fit in there. But, it does.
And every day we manage to fit more and more into smaller and smaller spaces until one day
she says,
we will be able to fit all the information the world has
everything that everyone knows and believes and dreams
into nothing.

It will all be there. Stored and filed.
Tagged with any keywords you might imagine.

Our hard drives will be thin air.

They will make nanobots look like elephants.
And elephants will be in there too. Tagged. Accessible with search terms
like grey, ivory,
and the largest land dwelling mammal

We will process away at nothing and understand everything.
We will think of a word and the information will slip in, not through our ears or eyes
but straight thorough our skin. Information will breathe in and out of us,
permeate our skin.

Our knowing will be as deep as it is wide.
You see our work here is to learn so much,

to be so full of knowing,
that all there is left to do is unlearn.

Humanity must get to a point where we let go.
We leave the useless ideas and the spent ideologies in the recycle bin.
like an adolescent brain shedding neurons.
like a snake slithering from its old skin.
like an old man who has come to understand so well the point where reality meets the intangible that he is able to decide which breath will be his last. And, he will enjoy that breath more than any that he has taken in his entire life.

And, her lifes work is more than a four meg flash drive.

My lifes work, she says, is the impact that this has.

This is not about what I produce. It is all about what others receive.

Don’t broadcast yourself

Hieronder een stukje wat ik gisteren tijdens het college nog graag had besproken, maar teveel off-topic was: over de toekomst van “broadcast yourself” de slogan van YouTube.

Die hele user generated content gaat naar mijn idee weer langzaam afnemen. Professioneel geproduceerde content blijft kwalitatief altijd beter dan you tube smutz én: belangrijker: de gebruikers hebben zelden iets te vertellen! De democratisering die internet te weeg brengt is maar ten dele waar, en beperkt zich weer steeds meer tot de “vind ik leuk” knopjes.
De droom dat internet een parallelle wereld zou zijn waarin iedereen een stem heeft was er en is weer verdwenen. De gebruikers interface van Hyves, Facebook, twitter en al die andere profiel-websites maakt van onze unieke zelven uiteindelijk toch weer generieke personen. Wie maakt er tegenwoordig nog zijn eigen homepage in html met z’n familiefoto’s of gewijd aan karpervissen? Uiteindelijk zijn het marketingsdoeleinden die bepalen welke gegevens de gebruikers van sociale netwerken en profielsites kunnen invullen en welke functionaliteiten ze kunnen gebruiken. De kracht van internet ligt bij informatie, en in die zin zijn de social networks een nieuw aangeboorde en aanzwellende, zij het wat vervuilde, bron. Maar de echte controle ligt nog steeds bij de mensen die zelf de code naar hun hand kunnen zetten.

Deze gedachte naar aanleiding van onderstaand berichtje wat onlangs op bright.nl verscheen.

YouTube gaat strijd met tv-zenders aan

YouTube gaat concurreren met tv-zenders door twintig kanalen in te richten met professioneel gemaakte programma’s.
YouTube’s homepage krijgt binnenkort twintig standaard kanalen rond onderwerpen als sport en kunst, meldt de Wall Street Journal donderdag. Deze ‘premium channels’ krijgen wekelijks 5 tot 10 uur aan professionele programmering. De herinrichting van de site moet YouTube aantrekkelijker maken als alternatief voor het kijken naar gewone tv-zenders.

Zowel vormgeving als inhoud wordt volgens de WSJ de komende tijd meer aangepast voor videoconsumptie via tv. Voor de inhoud trekt de Google-dochter geld uit om derden videoproducties te laten maken, exclusief voor YouTube. Zo wordt Google steeds meer een mediabedrijf. De Britse tak lanceerde onlangs ook al een eigen tijdschrift.

Steeds meer tv’s hebben tegenwoordig een internetaansluiting. YouTube is via tv-apps al beschikbaar op tv’s en randapparaten van allerlei bekende merken. Daarbij gaat het om overzichten van populaire filmpjes en een zoekfunctie. YouTube lanceerde vorig jaar al Leanback, een interface voor achterover gezakt filmpjes kijken. Google TV is tot nu toe nog geen groot succes, maar dat interactieve tv-systeem krijgt later dit jaar wel toegang tot speciale Android-apps.

door Tonie van Ringelestijn, 08-04-2011 09:33

REACTIES:

nice! Nu kan de sociale revolutie echt beginnen.

Sceptisch, 08-04-2011 14:29

Over 5jaar weten we niet beter…

iPhone BRIGHT.app gebruiker, 08-04-2011 20:21

April 11, 2011

WWWATISDAT?

Het Nederlands Instituut voor Mediakunst heeft samen met Constant Dullaart een kleine uitgave samengesteld met informatie over het World Wide Web. Dit boekje is specifiek bedoeld voor het voortgezet onderwijs en bevat naast makkelijke en heldere teksten over uiteenlopende onderwerpen een paar opdrachten. Deze opdrachten zijn ook weer allemaal gerelateerd aan online kunstwerken, meestal gebruik maken van user generated content.
Het mooie ervan is dat het een internet laat zien wat veel meer over ons -de mensen- gaat dan over code en computers. De abstractie van de wereld van het internet wordt in het boekje prachtig omzeild door hands-on voorbeelden te geven van kunstenaars die werken met de beeldcultuur van het internet die iedereen kent en anekdotische verhalen.

Het is te bestellen via http://nimk.nl/nl/wwwatisdat
De inhoud is te bekijken op http://www.atisd.at/

April 9, 2011

Thoughts

Koen Leurs doet onderzoek naar de mocro cultuur op sociale netwerken. http://www.koenleurs.net/

Vanavond kreeg ik tijdens mijn college aan de MA education in arts een korte samenvatting van de context van het onderzoek. Identiteit, roots and routes, grand narratives etc etc.

Er is een ding wat me echt bijbleef en opviel. Beeld. Nou goed, 2 dingen. Beeld en de neiging van minderheden om sterkere subculturen te creëren dan met z’n alle Lady Gaga cool vinden. Mocro soldiers, Hijaab hyves, hip hop en alles met een vleugje activisme. Iets wat ik veel minder bij de autochtone leerlingen terug zie. Maar opvallender alles in BEELD. Het copy paste dacht ik inmiddels wel te kennen, maar hoe de Marokkaanse subcultuur -die zich overigens in een zeer heikele positie bevindt- zichzelf weet te profileren in beeld had ik niet verwacht. Beeldproducenten zijn we allemaal. “Broadcast yourself”, maar immer heb ik dit bezien vanuit mijn eigen perspectief, dat van een postmoderne westerling. Ik ken geen vijanden (behalve de PVV voor het creëren van vijanden) ik relativeer me te pletter en kan veel verschillende standpunten innemen. En met mij veel anderen schat ik zo in. Hierdoor is het beeld wat de postmoderne Nederlander produceert en remixt meestal van weinig waarde. Maar op het moment dat er meer op het spel staat -een identiteit vinden tussen je Marokkaanse achtergrond, het huidige stereotype beeld en je eigen ambities, idealen en dromen- ontstaan er ook scherpere randen van de subcultuur. En ze moeten wel omdat de media mocro’s als generiek behandeld.

Onlangs verscheen in de pers een stuk wat betoogde dat de popmuziek dood is. Ik geloof eerder dat de grote subculturen dood zijn. Popmuziek blijft wel bestaan door z’n nog steeds succesvolle businessmodel (entertainment). Maar de grote verbindende idealen, dromen, identiteiten, die zijn niet meer nodig voor onze postmoderne jongere. De mocro’s daargelaten dus, en waarschijnlijk nog meer minderheidsculturen. En dan kijkend naar al dat beeld wat gebruikt wordt. Van h&m, McDonald’s, vlaggen en kamelen, tekens uit de berbercultuur, hiphop artiesten, guns. En dat allemaal door paint gehaald, de beeldratio veranderd, onder gekliederd met teksten. Die beeldcultuur die er ontstaat krijgt sterk z’n eigen conventies en ontwikkeling. Waar ooit Bob Dylan de stem van een beweging was, is nu de ge-remixte beeldcultuur de nieuwe stem. Video killed the radiostar.

April 7, 2011

Thoughts

Ben gisteren nog niet in gegaan op dat niet publiceren. Want het was de bedoeling dus dat ik dit niet publiceren zou, omdat alles altijd maar gepubliceerd moet worden. Maar niet vanuit anti-publiceren of rebellie tegen die alles-publicerende conventie, maar puur omdat je het nog even voor jezelf wilt houden.

Misschien wil ik dat wel en eigenlijk denk ik ook dat geen hond (of weinig honden tenminste) dit lezen. Mocht je dit lezen.. nu. (as we speak…) Zou jij -grote onbekende jij- even het woord “macaroni” willen achterlaten in de comments? Dan zie ik hoeveel grote onbekenden jijen het wel lezen en kan ik wellicht alsnog besluiten om het te onpubliceren.
(De eigenlijke reden van publicatie is dat ik daarvoor deze blog ooit ben begonnen, kijk maar naar de titel (mits je op de blog zit waar dit bericht origineel is gepost). Die titel heb ik nooit serieus genomen puur door het feit dat ik zelf serieus genomen wilde worden en dus zelden gewoon schreef wat ik dacht, maar die tijd is voorbij lief dagboek.)

Brengt me bij een ideetje wat vandaag opkwam. Over reflectie en cognitieve formalisatie. (even tussen door, ik ga hier ook maar oefenen om al die gedachtesprongen binnen complexe idee structuren en frames simpel te noteren en uiteen te zetten).
Reflectie en cognitieve formalisatie: mensen in educatie en vooral kunsteducatie zijn waarschijnlijk wel bekend met de theorieën van Parsons. De brillen van Parsons, die kennen ze wel. Heel kort voor de grote onbekende jij die het niet kent en wel al “macaroni” heeft ingevuld: Parsons gaat er in zijn theorie vanuit dat iemand in verschillende stadia leert kijken naar kunst. Vanaf een elementair niveau naar een meer cognitieve en formele manier van kijken, ‘gecontextualiseerd’ zeg maar. Die stadia kun je hier even doornemen.

Ik kreeg ineens een enorme weerstand tegen het idee dat we kunst en de wereld om ons heen “beter” kunnen waarnemen wanneer we kijken en beleven vanuit dat 5e stadium. Dat is namelijk “een eigen mening”. Want dat is wat we willen! Een eigen mening hebben. Over alles. En die het liefst publiceren. Zo veel en vaak mogelijk. En die ook onderbouwen. Met veel en met vaak.

Er bestaat zoiets als transsubstantiatie. In principe enkel gebruikt in het Rooms Katholicisme Het beschrijft een staat waarin mensen helemaal in iets mee gaan, iets helemaal geloven. Zoals de katholiek die de Heilige Hostie en de wijn als het lichaam van Christus ervaart. Niet als een symbool of metafoor voor Christus’ lichaam maar daadwerkelijk en zonder concessie; dit is het Lichaam van Christus, zoon van God eet hiervan opdat gij mij niet zult vergeten.
En dat is iets moois vind ik zelf. En meestal in tegenstrijd met het (huidige) verlichtingsdenken. Vergelijk het met theater. Iemand staat op en roept: “Dat is Hamlet niet, dat is Pierre Bokma die doet alsof hij Hamlet is, en ik kan het bewijzen!” Natuurlijk heeft zo iemand gelijk, maar de afspraak is dat we daarover onze mond houden. Dat we onszelf mee laten voeren in de illusie, en daardoor wordt de illusie de echte werkelijkheid. Ons rationele denken lijkt als mission statement te hebben om alle transsubstantiatie uit onze cultuur te verdrijven, onderuit te halen. Als het niet ‘wetenschappelijk’ onderbouwd is, als het niet kloppend is in onze rationele breinen heeft het weinig autoriteit of waarde. Ik vind dat een grove tekortkoming aan de werkelijkheid. De kunst staat momenteel ook onder druk van dit gebrek aan transsubstantiatie. En tevens de laatste vluchthaven voor dit aspect van het leven.

Terug naar de brillen van Parsons, waarom, meneer Parsons, dienen we cognitief naar kunst te kijken en er daardoor een mening over vormen? Zou het kunstonderwijs zichzelf ook als doel kunnen stellen om juist die mysterieuze aspecten terug te brengen in het beschouwen? Dienen we ons te richten op die meta cognitieve aspecten? Het kunstwerk kunnen plaatsen in een tijd, in een context, in kleur, vorm, inhoud en metacontext te categoriseren ten einde een schoonheidservaring te kunnen ondergaan?
Al deze vragen zijn niet retorisch. Laat dat wel duidelijk zijn. Ik geniet namelijk meer van een van Gogh wanneer ik weet dat hij rond die periode een ruzie met Gauguin heeft gehad. Maar waar ik denk dat het kunstonderwijs een kracht heeft liggen is in de transsubstantiatie.